نوشتهٔ پیشتاز | 2026-03-20

اقدام بی‌شرمانهٔ رژیم در مسدود کردن پول مردم ایران حاکی از استیصال آن در شرایط ابرتورم، سقوط ارزش ریال و فشارهای اقتصادی بی‌امان است.

رژیم جمهوری اسلامی در واپسین روزهای فروپاشی خود، وسیلهٔ زنده ماندن را هم از شهروندان ربوده است.

چند روز پیش در نخستین ساعات روز، میلیون‌ها ایرانی با کابوسی پیامکی از خواب بیدار شدند.

مشتریان دو بانک بزرگ دولتی ملی و سپه پیامکی کوتاه و بی‌شرمانه دریافت کردند.

حساب‌های شهروندان مسدود شده و تارنماها و برنامه‌های موبایلی نیز ناگهان قفل شده بود و فقط پیام خطا نشان می‌داد.

توضیح رژیم مثل همیشه این بود که بانک مرکزی در حال ارتقا و نوین‌سازی شبکه و کلیدهای ارتباطی برای بهبود پایداری است.

صدها هزار حساب مسدود و موجودی آن تصرف شده است تا رژیمی که در آستانهٔ فروپاشی داخلی، نقدینگی خود را مانند ریگ بیابان از دست می‌دهد سرپا بماند.

موضوع رفع اشکال فنی نیست، بلکه تلاشی مذبوحانه برای ماندن در قدرت و دست یازیدن به هر شکلی از دفاع است.

نرخ رسمی تورم بیش از ۴۲ درصد است، که پس‌اندازها را روزانه می‌بلعد.

خانواده‌هایی که زمانی پس‌انداز ریالی معقولی برای مواقع اضطراری داشتند اکنون بی‌آنکه کاری از دستشان برآید از بین رفتن قدرت خریدشان را نظاره می‌کنند.

در پاسخ به این وضعیت، شهروندان عادی به تبدیل باقیماندهٔ سرمایه‌شان به طلا، رمزارز، ارزهای خارجی یا هر چیزی که ثباتش بیشتر از اسکناس این دولت رو به سقوط باشد روی آورده‌اند.

وحشت ایرانیان

این ترس باعث شده است تا مردم پول خود را یکباره از بانک‌ها بیرون بکشند و فعالان نیز آشکارا مردم را به برداشت انبوه تشویق کرده‌اند تا ضربهٔ سختی به بدنهٔ مالی رژیم وارد شود.

حتی کسانی که به خودپردازها مراجعه کرده‌اند دست خالی برگشته‌اند و قطعی سراسری برق و اینترنت نیز که در پی حملات هوایی اخیر به وجود آمده مزید بر علت شده است.

مردم پس از مدت‌ها انتظار در صف‌های طولانی، متوجه شده‌اند که سامانه در دست تعمیر و نگهداری است.

خسارات انسانی این وضعیت همه جا به چشم می‌خورد؛ شهروندان می‌گویند دستشان کاملاً خالی است و بین رژیم در حال سقوط و بمباران خارجی گیر افتاده‌اند.

بسیاری می‌گویند نه جامعهٔ بین‌المللی و نه نهادهای خودشان هیچ کدام راه مطمئنی برای آینده‌ای صلح‌آمیز پیشنهاد نمی‌دهند.

والدینی که پس‌اندازی برای تحصیلات فرزندانشان تدارک دیده‌اند حالا حتی نمی‌دانند این پول اصلاً وجود دارد یا خیر.

بازنشستگانی که زندگی‌شان وابسته به مستمری بازنشستگی است با حساب‌های خالی و افزایش بهای مواد غذایی مواجهند.

عدم امکان دسترسی به پول هر روز یادآور نارضایتی اجتماعی گسترده‌تر و تقلا برای زنده ماندن محض است.

تنها در سال ۲۰۲۵ میلادی، بیش از ۴۰ میلیارد دلار سرمایه از جمهوری اسلامی خارج شد و بلافاصله پس از حملات نظامی نیز موج تازه‌ای از انتقال رمزارز به خارج از کشور ثبت شد.

مردم ایران با کیف پولشان رأی می‌دهند و دست از نظام بانکداری سنتی که رژیم دیگر قادر به حفظ یا تظاهر به حفظ آن نیست کشیده‌اند.

این است کار رژیمی که همهٔ گزینه‌ها را امتحان کرده و حالا فقط برای اینکه دوام بیاورد از مردمی که ادعای خدمتگزاری‌ آنها را دارد سوءاستفاده می‌کند.

ناامیدی بسیاری از مردم ایران کاملاً محرز است و نشان از شروع بازی پایانی برای نظامی دارد که مشروعیت خود را از دست داده است.

شهروندان آخرین منبع پول رژیم شده‌اند، که آن هم آخرین پلهٔ ریزش اعتماد به اقتدار نظام است.