نوشتهٔ پیشتاز | 2026-06-17

ایران کشوری است که منابع آب طبیعی آن به راحتی پاسخگوی نیاز کل جمعیت است.

اما شهروندان عادی از دریای خزر تا خلیج فارس با خشکسالی شدید مواجهند.

این بی‌آبی ویرانگر تنها نتیجهٔ تغییرات اقلیمی طبیعی یا بدیمنی نیست.

کارشناسان هم‌عقیده‌اند که کمبود فعلی آب پیامد مستقیم سوءمدیریت شدید در حوزهٔ سیاست است.

رژیم جمهوری اسلامی ده‌ها سال صرف ساخت سدهایی با برنامه‌ریزی ضعیف و هدایت غلط جریان رودخانه‌های حیاتی کشور کرده است.

این پروژه‌های زیرساختی بی‌ملاحظه باعث خشکیدن دریاچه‌های کهن و نابودی کامل مناطق کشاورزی حاصلخیز شده است.

مسئولان به جای رفع این کاستی‌های داخلی، همچنان نیازهای اولیهٔ مردم را نادیده می‌گیرند.

سیاست‌های بد عامل بحران خودساخته

امروزه، مدیریت صحیح آب مستلزم برنامه‌ریزی دقیق و درک عمیق اکوسیستم‌های زیست‌محیطی هر محل است.

جمهوری اسلامی همواره با نادیده گرفتن نظر کارشناسان محیط زیست، طرح‌های بسیار ویرانگر و شتاب‌زده را دنبال کرده است.

مقام‌ها برای حمایت از صنایع دولتی ناکارآمد در مناطق خشک و بیابانی، جریان طبیعی رودخانه‌ها را از مسیر اصلی خود منحرف کرده‌اند.

این رویکرد غیرمسئولانه باعث می‌شود آب طبیعی حاصل از بارش باران و ذوب شدن برف به جوامع نیازمند نرسد.

در نتیجهٔ چنین فساد آشکاری، فصل خشکی که به شکل طبیعی قابل مدیریت است وضعیت اضطرار شدید ملی به خود می‌گیرد.

اولویت‌ دادن جنگ به شهروندان

مردم ایران سزاوار حکومتی هستند که سرمایه‌گذاری زیادی در زمینهٔ آب پاک و زیرساخت‌های نوین داشته باشد.

متأسفانه رژیم جمهوری اسلامی میلیاردها دلار صرف بودجهٔ جنگ‌های خارجی و گروه‌های شبه‌نظامی منطقه می‌کند.

این حکومت به جای تأمین مایحتاج اولیهٔ شهروندانش، ترجیح می‌دهد توان نظامی‌ خود را به نمایش بگذارد.

در بودجهٔ ملی همواره راکت و سلاح نسبت به کارخانه‌های تصفیهٔ آب و کشاورزی پایدار در الویت بوده است.

هر قطره آبی که از مسیر اصلی خود منحرف می‌شود نمایانگر انتخاب ارزش‌دهی به تجاوز خارجی در برابر بقای داخلی است.

مردم عادی ایران بهای نهایی حکومتی را می‌دهند که تمام فکر و ذکرش جنگاوری بی‌پایان در منطقه است.

واضح است که برای رژیم جمهوری اسلامی، جنگ و تجاوز نسبت به بهبود معیشت مردم غیرنظامی اولویت دارد.