نوشتهٔ پیشتاز | 2026-04-30

جمهوری اسلامی به عنوان دارندهٔ سومین ذخایر بزرگ و ثابت‌شدهٔ نفت در جهان، روی منبع طبیعی ارزشمندی نشسته است.

اما ثروت زیر زمین اگر روی زمین فروخته نشود هیچ ارزشی ندارد، و رژیم اکنون با بحرانی خودساخته روبه‌روست.

ظرفیت جمهوری اسلامی برای ذخیرهٔ نفت فروش‌ نرفته به‌سرعت رو به اتمام است و خسارت اقتصادی ناشی از آن شاید تا نسل‌ها گریبانگیر مردم ایران شود.

عامل آن نیز محاصرهٔ دریایی آمریکاست که از ۲۴ فروردین اعمال شده و در برابر شریان‌های اقتصادی ایران مؤثر بوده است.

بیش از ۹۰ درصد تجارت سالانهٔ ۱۰۹/۷ میلیارد دلاری ایران از تنگهٔ هرمز عبور می‌کند. با این محاصره، حدود ۴۳۵ میلیون دلار فعالیت روزانه محو می‌شود.

از آنجا که جمهوری اسلامی مقصدی برای انتقال نفت خام ندارد، تأسیسات ذخیره‌سازی آن به‌سرعت پر می‌شود و ظرفیت نگهداری آن نیز کاهش می‌یابد.

به گفتهٔ کارشناسان، تنها چند روز دیگر مانده است تا ظرفیت ذخیره‌سازی نفت جمهوری اسلامی به طور کامل پر شود.

وقتی آن ظرفیت پر شود، رژیم باید بین بستن چاه‌های نفت و سرریز شدن نفت روی زمین یکی را انتخاب کند.

بستن چاه‌ها به مراتب پیچیده‌تر از وقفهٔ موقت است چون میادین نفتی ایران هم‌اکنون پنج تا هشت درصد در سال کوچک می‌شود.

در صورت اجبار به بستن چاه‌ها، ممکن است برای همیشه روزانه ۳۰۰٫۰۰۰ تا ۵۰۰٫۰۰۰ بشکه ظرفیت تولید از بین برود، که یعنی ۹ تا ۱۵ میلیارد دلار درآمد سالانه برای همیشه از دست خواهد رفت.

ریال در حال حاضر نزدیک به ۱.۶ میلیون در برابر هر دلار معامله می‌شود، در حالی که تورم در سراسر کشور همچنان بین ۵۰ تا ۷۰ درصد است.

در صورت توقف کامل درآمدهای نفتی، نرخ ارز بیش از این افت خواهد کرد و کشور به ورطهٔ خطرناک ابرتورم کشیده خواهد شد.

با این سرعت که ظرفیت نگهداری به حداکثر نزدیک می‌شود، سران جمهوری اسلامی با دارایی اقتصادی‌ که مردم ایران توان از دست دادنش را ندارند قمار می‌کنند.