نوشتهٔ پیشتاز | 2026-04-26

با نجات دو خلبان آمریکایی از داخل ایران در اواسط فروردین‌ ماه، شکاف آشکار میان واقعیت و روایت تبلیغاتی و پرآب‌وتاب جمهوری اسلامی برملا شده است.

با اینکه این عملیات در عمق خاک دشمن در ایران انجام شد، با دقت تمام به اجرا درآمد و طی آن هر دو خلبان نجات یافتند.

اما مقام‌های ایرانی این مأموریت را نه عملیات نجات، بلکه نفوذ ناموفق ایالات متحده جلوه دادند که تلفات سنگینی برای آمریکا داشته است.

گویا هدف از این روایت سرپوش گذاشتن روی ناتوانی رژیم در دستگیری این دو خلبان طی ۴۸ ساعت جستجوی فشرده و پرطمطراق بوده است.

به نظر می‌ رسد این روایت با هدف سرپوش گذاشتن بر ناتوانی نظام در دستگیری خلبان‌ها، پس از ۴۸ ساعت جستجوی گسترده و پر سر و صدا، مطرح شده است

رسانه‌ های حکومتی از یک سو ادعای «شکست دشمن» را بزرگ‌ نمایی کردند و از سوی دیگر عمداً شکست عملیاتی آشکار و عدم هماهنگی داخلی نهادهای امنیتی متعدد را کوچک جلوه دادند.

تحلیلگران عمدتاً این مأموریت را نمونهٔ بارز موفقیت آمریکا می‌دانند که باعث برملا شدن آسیب‌پذیری‌های جدی در توانمندی پاسخ‌دهی و ساختار فرماندهی جمهوری اسلامی شده است.

تلاش رژیم برای بسیج عمومی نیز نشانهٔ دیگری از درماندگی آن و نداشتن اطلاعات کارآمد در میدان است.

مقام‌ها برای اطلاعاتی که منجر به دستگیری خلبانان شود پاداشی معادل ۶۰٫۰۰۰ دلار تعیین کردند و آن را «جایزهٔ ارزنده» نامیدند.

گفته می‌شود گویندگان تلویزیون دولتی ایران از شهروندان خواسته‌اند هر یک از «خلبانان دشمن» را بلافاصله به نیروهای انتظامی گزارش کنند یا تحویل دهند.

با تمام این درخواست‌ها، سرنخ مطمئنی از پاسخ مردم به دست نیامد، که خود بیانگر بی‌اعتمادی گسترده و همکاری محدود آنها با مقام‌هاست.

از سوی دیگر، منتقدان منطقه آشکارا روایت رژیم را دست انداختند و شکاف میان ادعاهای حکومت و واقعیت عریان را برملا کردند.

عمر مدنیه، خبرنگار سوری، با اشاره به سقوط مرگبار بالگرد رئیسی در اردیبهشت ۱۴۰۳، گفت: «کسی که رئیس‌ جمهور اش را گم کرده بود، نمی‌ تواند دو خلبان آمریکایی را پیدا کند.»