نوشتهٔ پیشتاز | 2026-07-21

سپاه پاسداران انقلاب اسلامی سال‌ها با تهدید به استفادهٔ تسلیحاتی از تنگهٔ هرمز سر کرد، اما همان گلوگاه راهبردی اکنون کاملاً ضد خود این سازمان شده است.

رژیم نه می‌تواند از اقتصاد کشور محافظت کند و نه از کشتی‌هایش، و اکنون مردم عادی ایران مانده‌اند و واقعیت تلخ سقوط نظام مالی کشور.

این محاصرهٔ دریایی مانند دیوار مستحکمی دقیقاً دور جمهوری اسلامی کشیده شده و دست رژیم را کوتاه کرده است تا تجارت جهانی بدون وقفه ادامه یابد.

در شرایطی که نفتکش‌های ایران سرگردان مانده‌اند، کشتی‌های چین، هند، اروپا، کرهٔ جنوبی و ژاپن به‌راحتی با اسکورت نیروی دریایی آمریکا تردد می‌کنند.

این نکته که تنها کشتی‌های حامل محموله‌های ایران متوقف می‌شوند ثابت می‌کند که این عملیات نه جنگی علیه جهان بلکه مهار هدفمند یک حکومت سرکش است.

جامعهٔ بین‌المللی از این گذرگاه دریایی حیاتی محروم نشده است، پس جمهوری اسلامی باید به تنهایی بار انزوای کامل جهانی را به دوش بکشد.

هزینهٔ اقتصادی

این انزوای حساب‌شده به یک واقعیت روزمرهٔ فرسایشی تبدیل شده است که سالانه حدود چهل و پنج میلیارد دلار کاهش درآمد نفتی حیاتی برای رژیم در پی دارد.

طبق داده‌هایی که مؤسسهٔ دریانوردی ایالات متحده و آسوشیتد پرس ردگیری کرده‌اند، تأیید شده است که با توقف این صادرات دریایی، کشور از سرمایه لازم برای زیرساخت‌های اولیه محروم شده است.

سپاه پاسداران هیچ پاسخی برای این تنگنای ساختاری ندارد، تنگنایی که همچنان باعث اتلاف منابع کشور می‌شود در حالی که اقتصادهای همسایه از طریق مسیرهای تجاری باز به شکوفایی خود ادامه می‌دهند.

در خردادماه که این محاصره مدت کوتاهی با آتش‌بس متوقف شد، رژیم به‌جای انتخاب مسیری پایدار در راستای ثبات منطقه، با حملهٔ مجدد به کشتی‌های تجاری پاسخ داد.

ایالات متحده روز بیست و سوم تیرماه با ازسرگیری محاصرهٔ کامل و انجام حملات هوایی گستردهٔ ستاد فرماندهی مرکزی آمریکا علیه نود هدف نظامی ساحلی پاسخ داد.

طی این حملات ویرانگر، سامانه‌های پدافند هوایی ساحلی، تأسیسات راداری، مراکز نگهداری پهپاد و بیش از ۶۰ شناور دریایی حملهٔ سریع متعلق به سپاه پاسداران منهدم شد.

چرخ اقتصاد جهانی اکنون بی‌وقفه می‌چرخد، اما مردم ایران بار هزینه‌های روزافزون رژیمی را به دوش می‌کشند که از شکستن محاصرهٔ ابرقدرت جهان عاجز مانده است.